برای تو که اردیبهشتی هستی و توی دستات پر ازگلهای بهاری

اسم ترا پرنده گزاشتم

از سفر که امدی لحجه ی چشمانت بوی اسمان می داد

عاشق شده

وگرنه ادبیات چشمت را حراج نمی زدی

من هم کودک بودم ونمی دانستم

برای دل بردن از تو

پیراهن ابی بپوشم وروسری گلدار

نه    فرق جغرافیای نگاهمان را نمی فهمیدم

همین که اهل این کوچه ای کافیست

سلامم برایت دست تکان دهد

پرنده شدنت را گفتم

همیشه خلاف اسمان خانه ام هوایی شدی

امسال هم حساب دلی را که می بری دارم

دست بکش می فهمی پیشانی ام چند ساله شده

وتو هیچ اردیبهشتی یادت نبود

من دل نمی گنم

میدانم خدا بند دلم را دست تو داد ترا دست  آسمان

همین است که فراموش می کنم آسمان این شهر پراز پرنده است

دانه بپاشی فرق تو با خدا را نمی فهمند    

 

                                                برای مرد اردیبهشت

                                               

 

 

|+| نوشته شده توسط لاله بردبار در پنجشنبه یازدهم آبان 1385 ساعت 18:8 |