برای تو که اردیبهشتی هستی و توی دستات پر ازگلهای بهاری

گاه گاهی کسی از سرزمینی دور به اینجا سرکه میزند

سراغ از دامن گلداری می گیری که باید بپوشم

و    نمی دانستی

دامن دختر همسایه را که قرض گرفتم

فکر قرار پشت پیراهن آبی ات بودم

باور کن عاشق شدن توی همین اردیبهشت قشنگ است

فکر سوغاتی که نیاوردی نیستم

نمی بینی ؟

انقدر بزرگ شدم که دست ترا بگیرم

و نترسی به خیا بان که زدیم پشت خط های پیراهن کسی گم می شوم

اشتباه نکن من هم توی همین کوچه بزرگ شدم

ودلیل دستهای مردی را توی جیبش می فهمم

باور کن بزرگ شدم

انقدر که اول تمام نامه هایم بنویسم   به نام خدا

 

 

 

 

 

از چشمانت پاکی دستانت مهر بانی واز لبهایت تمامی را به خاطر دارم

نمیدانم شاید تو قند خونت بالاست یا من از ابتدا...

                                                                                        

                                                                                        تقدیم به اردیبهشتی عزیزم

|+| نوشته شده توسط لاله بردبار در پنجشنبه نهم آذر 1385 ساعت 18:36 |